تبليغاتX
مادام ادواردا
خانه | آرشیو | پست الکترونیک
یازده شعر پرت از آرک آنژلیک
                                                                                                                   برای کاسکا ندو                

                                                                 ۱                                

دیوانگی و ترس ام

چشمان درشت مرده دارند

خیرگی تب

آنی که به این چشمها نگاه می کند

نیستی دنیاست

چشمانم اهل آسمان های کورند

 

در شب نفوذ ناپذیرم

فریادی ناممکن پیداست

همه چیز فرو می ریزد.

                                                              ۲

سالنمای شستشوی مرکب

جاودانگی  شاعر پشمالو

شعر   گورستان فربهی

 

بدرود شراب شادی آفرین

مردگان آرام گرفته در جامه ی زنان برهنه

 

بدرود  خوابهای دروغین

                                                              ۳    

خارش بی پایان موریانه های توقیف

دسته سبیل های کاغذی غبار گرفته

واگن کوچک تب

 

ستون های باران دیوانه

شترق کفن های آلوده

وقاحت ماتم بار استخوان های انسان

 

آنجا عده ای چوب های شاید را کپه  می کنند

ژاندارمی با پیراهنی بر بلندای بام

با ایما و اشاره داسی را نشان میدهد   آن اهریمن

 

                                                              ۴

در باد تو را گم می کنم

مرده حسابت می کنم

نخی باید

میان باد و دل

                                                              ۵

در این دنیا هیچ کاری ندارم بکنم

جز سوختن

تا سر حد مرگ دوستت دارم

غیاب آرامش ات

بادی دیوانه در سرت زوزه می کشد

پشیمانی از خنده هایت

از من می گریزی به خاطر پوچی ی تلخ

 که دلت را به درد می آورد

 

اگر می خواهی مرا بیازار

چشمانم در شب تو را می یابد

بر افروخته از تب

                                                          ۶

سردم است از درون    می لرزم

در عمق درد صدایت می زنم

با فریادی بی رحمانه

انگار می زایم .

 

همچون مرگ خفه ام می کنی

بدبختانه این را می دانم

جز در حال احتضار نمی یابمت

تو همچون مرگ زیبایی

همه ی واژه ها خفه ام می کنند .

                                                             ۷

ستاره آسمان را سوراخ می کند

همچون مرگ فریاد می زند

خفه می کند

زندگی را نمی خواهم

خفه ام می کند      دلنشین است

 

ستاره که بر می تابد

همچون لاشه ی زن سرد است .

                                                                   ۸

چشمانم را ببند

شب را دوست دارم

قلبم تاریک است

 

در شب هل ام بده

همه چیز دروغ است

رنج می برم

 

بوی مرگ می آید

پرندگان با چشمان در آمده پرواز می کنند

تو تیره ای همچون آسمانی سیاه

                                                               ۹

جشن برپا خواهد شد

در گل ولای و در ترس

 

وقتی مرگ نزدیک شود

ستاره ها خواهند افتاد

                                                               ۱۰

تو وحشت شبی

فریاد زنان دوستت دارم

تو همچون مرگ ضعیفی

 

هذیان گویان دوستت دارم

می دانی که دنیای من رو به فناست

تو نهایت ترسی

تو زیبایی همچونان که می کشند

دلی بی کران را        خفه می شوم

شکمت همچون شب برهنه است .

                                                                   ۱۱

مرا تا به آخر همراهت می بری

احتضار شروع شده

چیزی نمانده که برایت بگویم

من از پیش مرده ها حرف می زنم

و مرده ها لال اند .

 

 ب.ت :  این شعر را ژرژ باتای در اکتبر ۱۹۴۳ سروده .شماره ها را خودم زده ام

 در متن اصلی با ستاره از هم مجزا شده اند.و باز هم برای کاسکاندو. 


ادامه مطلب
|+| نوشته شده توسط سمیرا رشیدپور در یکشنبه چهاردهم اسفند 1384 و ساعت 10:56 | 
Powered By BLOGFA - Designing & Supporting Tools By WebGozar