مادام ادواردا

comme d'habitude Blanchot

تکه هایی از گزین گویه های موریس بلا نشو در « نوشتار مصیبت »

۩ او می نویسد. – او می نویسد؟ - نه به خاطر این که از کتاب های بقیه راضی نیست( اتفاقا برعکس، خیلی هم از کتاب های بقیه خوشش می آید) بل به این خاطر که آن ها فقط کتاب هستند و فقط با نوشتن است که آدم رضایت اش را نمی یابد. ص. 65

۩ در خوابش هیچی نبود. هیچ. جز میل ِ خواب دیدن. همان.

۩ در کار ِ عزا، این درد نیست که کار می کند: عزا شب زنده داری می کند.

ص. 86

۩ یاد بگیر بدون ِ درد فکر کنی. ص.219

۩ آن که منتظر است، دقیقا منتظرت نیست. با این حال این تویی که منتظری، ولی نه با عنوان ِ ندایی: (با حالتی)صدا نزدنی .

۩ هرگز نا اُمید نمی شوم، نه تقصیر ناامیدی نیست. بل نااُمیدی همیشه کافی نبوده. ص.11

۩ کسی که بازی را نقد می کند و یا آن را پس می زند ، خود قبلا وارد بازی شده. ص. 21

۩ تنهایی ِ بی تسلی. مصیبت ِ ساکنی است که با این همه می گریزد. ص.22

۩ میرا، نامیرا ، این باژ گونی معنایی هم دارد؟ ص.183

۩ لایتناهی - محصور ، نکند تویی ؟ ص.107

۩ نه خواب پایان دارد، نه بیداری آغاز! هیچ کدام دوباره به هم نمی پیوندند. فقط گفتار ِ دیالکتیک،آن ها را برای ِ حقیقت به هم مربوط می کند. ص.61

۩ او به خود می گوید: تو خودت را نمی کشی ، خودکشی ات از تو پیشی می گیرد. و یا : او می میرد ناتوان از مردن.

۩ مرگ ِ دیگری، مرگ ِ مضاعف است، چون دیگری قبلا ، خودْ، مرگ است و هم چون وسوسه ی مرگ رویم سنگینی می کند.

ص.36

۩ نویسنده، زندگی نامه اش : او مُرد، زیست و مُرد. همان.

۩ زیستن بدون اینکه زنده باشی، مثل مردن ِ بدون ِ مرگ است : نوشتن، ما را به این جملات ِ رمز آلود ارجاع می دهد. ص.206

ب.ت : این کتاب بلانشو یکی از کتاب های بالینی من است که چند وقت پیش به اصرار دوست ام چند تکه اش را برای او ترجمه کردم. این پست هم تقدیم به او که بلانشو را دوست دارد! حتا شاید بیش تر از من !!

|+| نوشته شده توسط سمیرا رشیدپور در جمعه چهاردهم فروردین 1388 و ساعت 17:21 |